۱۳۹۶ فروردین ۱۸, جمعه

ذکرِ بَغْداد(یا ادلب!)

حَبستُ بِجَفنَیَّ المَدامِعَ لاتَجری
فَلما ظَغی الماءُ استَطالَ عَلی السّکرِ
نَسیمُ صبا بَغدادَ بَعدَ خَرابِها
تَمنَّیتُ لَو کانَت تَمرُّ عَلی قَبری
وَقَفتُ بِعبّادانَ اَرقُبُ دِجلةً
کَمثلِ دَمٍ قالٍ یَسیلُ اَلی‎البَحر


(کلّیّاتِ سَعدی، به اِهتِمامِ مُحَمَّدعَلیِ فُروغی، [بازْچاپ زیرِ نَظَرِ: بَهاءالدّینِ خُرَّم۟شاهی]، چ: ۱4، تهران: مُؤَسَّسۀ اِنتِشاراتِ أَمیرکَبیر، ۱۳۸6 هـ. ش.، ص 767)

چَشمهایِ خود را بَستَم که اَشک نَریزم، امّا سِیْل چندان فراوان بود که سد را با خود بُرد.
اِیْ ‎کاش بَعد از ویرانی بَغداد نسیمِ صبایی که در آنجا میوزید بر قَبْرِ من میوزید.
مَن در کنارِ رودِ آبادان(=کارون)، ایستاده بودم که خون بِسویِ دَریا روان بود. 

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر